Mijmerend naar Medemblik

Met “John Denver’s Greatest Hits” rijd ik de Havendijk af. Dat kan maar één ding betekenen; ik zit alleen in de auto! Onderweg naar Medemblik… Bijna 3 uur rijden. Om daar nog geen 3 uur te zijn. En dan weer 3 uur terug. Dan moet je wel een goede reden hebben. Ik heb daar afgesproken met de zus van een overleden vriendin. Ik heb haar drie jaar geleden voor het laatst gezien. En dat was helaas in Hamburg op de begraafplaats waar mijn vriendin Andrea werd begraven. Zo ontstond het contact met haar zus. Andrea woonde in Zwitserland. De zus woont al 25 jaar in Japan. En is nu in Nederland vanwege de Wereldkampioenschappen 29er zeilen, waar haar dochter aan meedoet.

Onderweg op ongekend fileloze wegen dwalen mijn gedachten af. Naar al die jaren dat ik Andrea kende. Naar de vakanties op Terschelling, de fietstochten, de bezoeken in Zurich en in Hamburg, haar bezoeken aan Delft, Willemstad en Ooltgensplaat. En ik denk aan Kermit, haar kikker, die ze altijd bij zich had. Haar mascotte. Nu heeft zus Roswitha zich over hem ontfermd. “Kermit and me are waiting for you on the terrace” appte ze….

20160726_135933

Het is best een eind rijden maar de bus rijdt goed. Mijmertechnisch prima in orde.

Mijn gedachten dwalen af als ik een grote witte vrachtwagen zie rijden.

Mijn gedachten dwalen af als ik langs Delft rijd waar ik meer dan 20 jaar heb gewoond.

Mijn gedachten dwalen af als ik denk aan de reactie die ik las op facebook, op een pagina voor PGB-houders, naar aanleiding van mijn blog over mantelzorg. “Heel veel respect voor wat ze doet. Ik lees dat ze voor haar partner werkt vanuit pgb. Niks mis mee. Alleen ben je dan geen mantelzorger meer. Ze wordt namelijk betaald. Ik realiseer me heus wel dat ze niet voor alle zorg die ze verricht betaald krijgt. …. ” Er onstaat een interessante discussie over gezagsverhoudingen, contracten, loondienst, familiecontracten…. Ja, ik word betaald. Als partner word je uit een PGB wel betaald maar tegen een gereduceerd tarief. En ook zeker niet alle uren worden betaald. Er wordt ook vanuit gegaan dat je een flinke dosis “gebruikelijke zorg” geeft als partner en dat is een ruim begrip.

Als ik er niet zou zijn, zou Leo niet meer thuis kunnen wonen. Ook niet met thuiszorg. Hij heeft 24 uur zorg nodig. Het betekent dat ik een klein inkomen heb, maar geen pensioen opbouw, minder verdien dan dat ik zou kunnen verdienen als ZZP-er. Leo verdient niets meer omdat hij zelfstandige was. Hij heeft ook geen pensioen. Overigens is dat probleem ook opgelost want dat zal hij ook uberhaupt niet halen. Wij zijn heel erg blij met het PGB maar het is geen vetpot. Dankzij het feit dat wij destijds kozen voor een klein huisje zonder hypotheek en vanwege de opbrengst van de verkoop van het schip van Leo (De Hollandsch Diep) kunnen we nu door die financiele vrijheid deze keuze maken.

Ik ben mantelzorger en ik word betaald. Ik noem het soms bezoldigd mantelzorger, maar dat is dus een contradictio in terminis. Ik merk dat ik onwillekeurig toch de behoefte voel om mijn “inkomen” te verantwoorden. Wat is dat toch? Alsof het een gunst is.

Maar daar is dan Medemblik. Ik rijd naar het Regattacentrum en ontmoet Roswitha. We praten over Andrea, over zeilen, over Duitsland, over Japan, over Tokyo. Dat je in Tokyo in het verkeer minder stress ervaart dan hier in het Westen. Dat mensen daar relaxer zijn en vaak vriendelijker, vooral in het verkeer. Ondanks het feit dat ze daar met 30 miljoen mensen in Tokyo wonen.

En dan zit ik weer in de auto na deze bijzondere ontmoeting. Om half zes meld ik me bij verpleegkundige Jorina en Leo. Jorina is deze dag bij Leo gebleven. Het lijkt een bijzonder irrationele beslissing om zorg in te huren voor een ontmoeting in Medemblik, daarvoor 5 uur te rijden, met de zus van een overleden vriendin die over is uit Japan voor een wereldkampioenschap zeilen….. Maar wat is het super dat we irrationele keuzes kunnen maken.
Jorina gaat naar huis. En ik neem het over. Met de gebruikelijke zorg….

6 thoughts on “Mijmerend naar Medemblik

    • Ha die Gerlinde. Ja, ik ben bezig met een updeetje. Hier zijn gangetje. Het is soms onwerkelijk om te realiseren dat we verleden jaar nog gereisd hebben…. We kijken met zoveel plezier terug aan Noorwegen. Jemig wat was dat mooi. We gaan weer naar een huisje maar het wordt wel moeilijker. We keep in touch, leuk dat je meeleest. Ik volg jou ook, maar jouw tempo haal ik niet. Wil mezelf er toe gaan zetten wat vaker te schrijven, en dan wat korter. Hahaha. Bloggen is voor mij erg fijn. Het zet ook mijn gedachten op een rijtje. En het heeft ook voor de intimi een belangrijke functie. Groetjes en fijne dag, syl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s