Op weg

“Stukkie rijden?” vroeg Frans, die me zijn camper wilde verkopen. Hij zei het toen we na het gesprek aan de keukentafel waarbij werd ingeschat of ik een serieuze koper zou zijn, naar de camper liepen. Nog voordat ik me kon vergapen aan de gadgets gaf hij me de sleutels. “Driving is the proof of the pudding”….. En wat ik toen al direct voelde, dat voel ik de laatste dagen ook. Het gevaarte rijdt als… nou ja, rijdt als – zeg maar – een naaimachientje. Nu heb ik nooit in een naaimachine gereden, maar je begrijpt wat ik bedoel. Het is net zoals je zegt dat je Brinta naar karton smaakt zonder dat je feitelijk ooit karton hebt gegeten….

Gisterennacht heb ik een camperplaats opgezocht. Mijn familie en vrienden hebben me namelijk verboden om wild te kamperen. Dus die grote parkeerplaatsen bij benzinestations laat ik links liggen. Het had altijd wel wat, tussen de vrachtwagens. Maar ja. Ik heb nog wel gesputterd; ik heb kort grijs haar en ben 1.87 meter maar dat maakte geen indruk. Ik moest naar een camping. Of camperplaats.

Dat camperplekje was wel oké. Ik heb overigens met mijn zus Trudy een hotline. Elke dag laat ik weten waar ik ben. Soms met een telefoontje en anders maak ik een screenshot van mijn navigatie waar de coordinaten op staan. Alleen ontstaan er met deze constructie weer andere gevaren; ik zat zo lekker met haar te kletsen dat mijn aardappeltjes die ik aan het koken was, droog stonden te koken. Het is ook wel weer knap om gekookte aardappelen aan te laten branden.
Ik had bedacht dat ik niet de tolwegen zou gaan kiezen maar ik ben van gedachten veranderd. Ik heb gewoon de navigatie gezet op: Alandroal, Portugal. En ik doe gewoon wat ze zegt. Dat is wel heel relaxed. Oké, ik kwam precies in de spits in Parijs terecht. Maar dat moet je toch ook een keer meemaken. Ik heb immers niet voor niets die automaat….. Die tol is wel prijzig. Maar ik heb er nu gewoon even lak aan.

Op deze manier kom ik misschien wel wat eerder aan bij Els, en dat weet ze nog niet maar ik ga haar wel paaien. Ik heb namelijk extra veel pindasaus voor haar meegenomen. En dan wel de lekkerste, die van Calvé Mild en Kruidig. En nog wat zakjes…..

Het vertrek uit Ooltgensplaat was relaxed. En toch even vreemd. Gelukkig was Frans er weer, uit Limburg, die in mijn huis vertoeft. Hij heeft me ook in de regen uitgezwaaid. Spits ging meteen op zijn plek tussen de voorstoelen liggen. Hij ligt vaak met zijn kop op de grond en tegen de tijd dat ik zijn kiezen weer hoorde klapperen wist ik weer dat we Belgie hadden bereikt. Arme Spitsemans.

Ik zoef dus nu door het Franse landschap. Beter voor Spits. En tussendoor zo af en toe een koffiestopje. Dan laat ik ook Spits even uit. En maak een bakkie. Allemaal prima te doen. En als je dan weg wilt rijden en dan bedenkt dat je nog even moet stoppen om je biefstukje uit de koelkast te halen zodat hij op kamertemperatuur is ’s avonds, dan voel ik me wel een beetje een snob.

Dat meteen wordt afgestraft omdat de schotel van de TV ook op deze camping rondjes bleef draaien. Dan voel je je wel een beetje genant. Dan maar kijken op de tablet. Want nu heb ik wifi…

Ik maak het verder goed. Maar gosh wat heb ik veel te overdenken als ik zo aan het tuffen ben. Ik pas wel op hoor. Maar ja. Gedachten, gedachten. Eindeloos. Verdrietige, fijne, peinzende, mooie, pijnlijke….

Ik zit ergens voor Bordeaux. Prima camping. Met een campingbeheerder die zijn best doet om Engels te spreken. Die kan voor mij niet meer stuk. En Spits mocht voor niks. Nou ja.

Vanavond bijtijds naar bed. Ik ben wel moe. Had vandaag meer kilometers willen maken maar ik ben gewoon snel moe.
En ik heb de tijd, dus Musch gaat naar bed.

 

 

8 thoughts on “Op weg

  1. Goed dat je eerst de tolwegen doet Sylvia. Wennen aan alleen rijden en kamperen op zo veilig mogelijke manier. Fijn dat het goed gaat en je geniet van dat grote rijdende huis van je. Liefs. Kus.

  2. Eerlijk waar: dit is de meest gave, confronterende, mooie, rauwe, heftige, indringende en waardevolle manier van verwerken van wat jij de afgelopen jaren heb meegemaakt die ik me kan voorstellen. Geniet van je biefstuk, je naaimachientje en je reis. Geniet van je leven… Dikke kus!

  3. Ik geniet ongelooflijk van je verhalen. Leef ondertussen met je mee, op allerlei terrein. Dank je wel Sylvia en hartelijke groet. Jacqueline vdVijver

  4. Zet em op Syl!
    Haha, “Ik ben 1.87 m en grijs”… die boeven gooien jou verdoofd er uit hoor en gaan er dan er dan met je mooie camper vandoor! 😂
    Maar toch een geruststellend idee dat je al die goedbedoelde adviezen van ons opvolgt.
    Heb het goed en be safe! xxxNel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s