Proefslapen

Dat klooien in zo’n camper voordat je weggaat, is ook gewoon altijd wel leuk.
Maar het wordt pas echt als je er in slaapt. Net zoals met een  huis; als je er in gaat slapen ben je ‘over’.

Ik heb daarom maar een weekendje proefgeslapen op het erf van Cees en Rina in Numansdorp. De campingbeheerder Cees had een prachtig vlak plekje uitgezocht. 20170418_135025

En in het Paasweekend heb ik met Madeleine en John een weekendje gekampeerd in de camper. Het hefbed moest immers ook worden uitgetest. Zo sliepen we met zijn drieën en met twee honden op een boerencamping in Kerkwerve (Zeeland). Onderweg her en der een koffiestop in de camper en een strandwandeling in Ouddorp. Wel is een probleempje dat Spits panisch is van de kitesurfers, eigenlijk meer hun grote vliegers die in de lucht hangen. Dus de Brouwersdam hebben we maar even links laten liggen…..

De camper is echt heerlijk comfortabel. Ik heb zelfs al gedouched in de camper; proefdouchen moet ook!

Ook meteen de TV even getest…. Die deed het daar uitstekend. Maar hier thuis blijft de schotel rondjes draaien. Ooltgensplaat blijkt toch in alle opzichten een niet te peilen nederzetting.

Vannacht was ik op een boerencamping aan de Maas in Bokhoven, een klein gehucht bij Den Bosch. En daar kwamen zwager en schoonzus uit Den Bosch naar toe. Die zouden na het fietsen weer naar huis gaan. Ik had ze uitgenodigd om te komen logeren maar zwager schreef dat ze geen pyama zouden meenemen. Mijn aanname dat ze niet bleven slapen was goed…

Ik geniet erg van de camper en ben nog wel een beetje aan het onderzoeken. Zo wist ik aanvankelijk nog niet eens hoe de CD-speler en radio werkte, die gecombineerd zijn met de navigatie, wat ook een DVD-speler is en achteruitrijdcamera, en de handfree bluetooth voor de telefoon…….. Toen bleek dat er in het woongedeelte overal speakers zaten, tot zelfs boven het bed. Dat zijn de momenten die heel dubbel zijn. Aan de ene kant blij verrast maar meteen ook ineens verdrietig, gewoon omdat ik het Leo dan zo zou gunnen. Die zo gek was op muziek en daar ook altijd mee bezig was in de camper(s).

Ondertussen is mijn leven volledig veranderd. En het is alsof mijn leven met Leo heel lang geleden is. Dat neemt niet weg dat ik continu aan hem denk.

Bij tijd en wijlen komen de tranen. Soms is het zelfs de gedachte aan iets of iemand. Zo ga ik volgende week nog een keertje bij zijn huisarts langs. Als ik aan zijn huisarts alleen al denk, dan komen snel de tranen. Omdat het herinnert aan de jarenlange zoektocht. Aan jarenlang inleveren. Maar ook tranen van dankbaarheid en troost. Vanwege de band die er was tussen Leo en hem. Vanwege het vertrouwen dat Leo in hem kon hebben. Vanwege alle hulp die we kregen. Ik vind troost, niet in de gedachte dat Leo een huisarts had, maar dat Leo díe huisarts had….

Zo was het vrijdag ook de laatste keer dat Corien bij ons – ja, dat is ook zoiets, ik blijf toch steeds “ons” zeggen – was. Corien was de hulp en kwam inmiddels al meer dan 10 jaar over de vloer. Ze is “meeverhuisd” van Willemstad naar Ooltgensplaat. Ze was er altijd. En liet zich door niets uit het veld slaan. Waren er monteurs de rolstoel aan het verbouwen, werd er een traplift gebouwd, stonden er 3 stomaverpleegkundigen over de buik van Leo gebogen, waren er gesprekken, tussen de sessies hoestmachine door zorgde Corien dat het huis schoon werd en dweilde ze de vloer tussen de rolstoelwielen en spitsepoten. Geruisloos. Maar het heeft geen zin meer; ik ga teveel weg en ik moet ook een beetje op de centjes letten. Dat zijn keuzes die je moet maken. Maar ik ga haar erg missen. En niet alleen vanwege de schone vloer.

Ook van de medische staf (;-)) in de vorm van Hetty, Paula en Jorina heb ik afscheid genomen met een high tea waarvoor Jorina ons uitnodigde. Eindeloos napraten over Leo, dat is fijn. Ik mis ze….

Ik ben wel zeker van de ene doe-modus in de andere doe-modus gekomen. Maar deze doe-modus heeft wel een compleet andere lading en een andere energie. Met een nogal ander perspectief. Het “project” Camper is iets wat me nu erg bezighoudt. Want ik vertrek binnenkort naar Portugal, en daar ga ik drie weken op het erf van vriendin Els staan, op het platteland van de Alentejo. Ze woont in Rosario, bij Alandroal (ter hoogte van Lissabon maar dicht bij de Spaanse grens). Nadat ik daar twee weken ben, komt nicht Ria uit Canada en dan staan we nog een weekje bij Els, waarna we een weekje door Portugal gaan tuffen richting Zuid-Frankrijk waar we nicht Els Musch en Hans gaan opzoeken die daar een vakantiewoning hebben. Die gaan we dan ook een weekje vervelen waarna ik Ria weer op het vliegtuig zet. Tegen die tijd tuf ik weer richting huis…..

En dan ga ik hier op het mooie plekje ook wel weer erg van de zomer genieten.

De rolstoelauto heb ik verkocht. De staopstoel is verkocht. Ik zoek nog een klant voor de Betty (hulp om mee in en uit bed te komen). En voor de caravan… Want die gaat er ook uit. Voor de liefhebbers: het is een Knaus Sudwind 450 TF bouwjaar 2000 met Isabella voortent. In zeer goede staat..

Mocht je er voor voelen om vanaf 5 juni vanaf vliegveld Montpellier in een week ofzo mee te toeren naar nederland, dan kun je nu inschrijven….. 😉

Off we go…. op naar Portugal…. .
20170415_122355

Haventje bij de Heerenkeet, bij Zierikzee

 

Syl en Leo boeken een huisje (Part V)…

Vaatwasmachineblokjes. Die moet ik nog toevoegen aan mijn paklijst die gestaag completer wordt. Mij kan niets meer overkomen als we een huisje huren.

Ik had er nog “haardhout” op willen zetten want in het aangepaste huisje op Landal was een open haard. Maar ik koos ervoor een “sfeerpakket” aan te schaffen en dat is gewoon een ordinair haardblok maar het scheelt wel een boel sjouwen. Kost wat, maar een mens heeft wat over voor zo’n sfeermaker.

Totdat drie dagen voor vertrek de mevrouw van Landal me belde dat het aangepaste huisje dat wij zouden huren geen open haard had. Mijn wereld stortte in. Mijn droom viel in duigen. Lekker cocoonen voor de open haard. Maar ik liet me beteuterd afwimpelen met de toezegging dat ik de kosten van het sfeerpakket vergoed zou krijgen. Maar dat huisje zou nooit meer goedkomen. Ik ben er nooit meer overheen gekomen….

Eenmaal op het park bleek het huisje functioneel maar niet al te groot. Prima keuken maar verder sober. De aanpassing bestond aan de aanwezigheid van een hoog-laag bed en brede toegang tot douche en slaapkamer. En drempelvrij.

Het park zelf is niet onaardig. Ruim opgezet, erg mooie bomen die nu prachtig kleuren, met quasi-landelijke hans-en-grietjehuisjes. Met mooie nep-luiken. Met een receptie zonder pretenties. Een verbouwd zwembad. Gedateerd. Maar toegegeven, zelfs met een systeemplafonnetje hebben ze met wat flameverlichting en boomstammetjes en gashaardje wel een sfeertje kunnen creëren. De multifunctionele ruimte (bowlingbaan, bar, restaurant, zwembad, fritestent – die je niet ruikt! – en receptie) leeft tenminste zonder de overdosis aan entertainment die je in andere parken vaak tegenkomt. Mooie huisjes waar ik dus wél overal zo’n mooie, rokende, dampende, heerlijk vervuilend.. ehhh ruikende schoorsteenpijp op zag. En op ons huisje een lullig uitlaatje….

Leo’s zus en zwager vergezelden ons de eerste vijf dagen. Aangezien ik deze dagen de verzorging voor Leo alleen doe, is het fijn om aanspraak te hebben, en zus Sia heeft die dagen geweldig gekookt (kijk maar wat we aten op haar blog waar ze elke week in schrijft wat ze kookt plus de recepten!). Ze werden afgelost door een broer van Leo met schoonzus. Ook die hadden een maaltijd meegenomen en voor de resterende dagen was er de Plaatselijke Pizzeria 😉

Het werkt wel, in zo’n huisje. Het veldhospitaal was dezelfde avond up and running en nu hadden we zelfs de tillift meegenomen. Daar hebben we meteen maar eens wat verder mee geëxperimenteerd. Want thuis is er de sta-op stoel en die hadden we niet meegenomen. Dus we hebben Leo met de tillift in de bank gezet. Zonder tillift zouden we Leo daar wel in kunnen manoeuvreren maar hem er nooit en te nimmer weer uit kunnen halen. Dat was wel even een projectje. Er zijn verschillende wegen die naar Rome leiden en en er zijn dus ook vele manieren om Leo op de bank te krijgen. Dus hangend in de sling (het “hangmandje”) zat Leo nog aanwijzingen te geven. Hij blijft een kapitein ;-). Dat is lastig als je niet goed kunt praten en als je armen in de sling gekneld opgeborgen zitten. Ik werd er soms echt hopeloos van. 20161107_073204Het waren niet de gezelligste momenten. ’s Avonds heb ik Leo ook met de tillift naar bed gebracht. Ook dat was een gedoe want veel ruimte was er niet. Dat hebben onze voorgangers ook geconstateerd getuige de diverse krassen op deuren en deurposten op niveautje voetsteun.

Los van deze functionele uitdagingen hebben we rustige daagjes gehad met zelfs nog een culturele uitspatting door middel van een dagje naar Thorn, het witte stadje in Limburg. Met culinair onverantwoorde maar o zo lekkere pannenkoeken en kroketten.

En af en toe een wandelingetje. Het was erg fijn om gezelschap te hebben. Uitgebreid ontbijten, en dan langzaam naar de borrel en het avondeten, dat glijdt feitelijk langzaam in elkaar …..

Het is gezellig met de familie maar er zijn ook momenten waarop ik me afvraag waarom we dit doen. We hebben een heerlijk huis daar in Ooltgensplaat. Met mooier uitzicht dan op dit park. Met alles erop en eraan. En met een knus haardje… Leo heeft het benauwd. Het gaat niet zo lekker met zijn longen en ondanks de hoestmachine die we ook hebben meegenomen blijft hij vol zitten. Het is simpel de vraag waar je je beter rot kunt voelen; thuis of elders. Voor mij is het ook zo dat het nergens leuk is als Leo het benauwd heeft, pijn heeft, vast zit of niet kan eten. En ik voel me overal machteloos. Ik weet wel dat ik het niet kan verhelpen maar zoek desalniettemin continu naar manieren om comfort te bieden. Niemand weet waar we goed aan doen. Wij zelf proberen in elk geval te doen wat mogelijk is en juist het contact met de familie maakt het weer bijzonder. We hebben eindeloos tijd om te praten, te kletsen.

We moeten later de balans maar eens opmaken. Ik vind het wel weer gaaf om te constateren dat we het flikken om onder deze omstandigheden toch op stap te gaan. Onze superbus is een gouden greep. Tillift, rollator, douchestoel en electrische rolstoel passen er in met een dot bagage. Maar het moet niet zo zijn dat we dit doen om te bewijzen dat we het kunnen.

’s Avonds bij het avondritueel waarbij ik Leo naar bed breng, hebben we nog even de radio aan. En we praten soms – zo goed en zo kwaad als het kan – nog wel even na. Ik zeg tegen hem dat hij het wel moeilijk zal hebben met de verpleegkundigen aan wie hij alles uit moet leggen. Leo zegt dan fijntjes: “die investeren over het algemeen meer in luisteren”… Ik weet niet of ik boos moet worden of blij. De blijheid overheerst. Want het betekent dat de verpleegkundigen goed luisteren en dat is ongeveer het belangrijkste, samen met een portie geduld.

We ruziën nog wat over de positie van het zeiltje en over de volgorde van het omhoog draaien van hoofd- cq. voetensteun. Het is toch zo gezellig in zo’n huisje maar ook thuis zitten Vogel en Musch niet altijd op een lijn dus wat dat betreft is het business as usual… Maar ik wil niet graag gaan slapen met ruzie. Als Leo zijn bipap-masker op heeft, zeg ik tegen hem dat ik ondanks alles wel van hem houd.

Ik vraag dan ook nog even of hij wel van mij houdt. Ik meen het antwoord te weten maar zoek graag bevestiging…
Zijn ogen zijn al gesloten en hij ligt op zijn rug maar tussen de windvlagen van het masker door klinkt: “Ja….”.
Dat is fijn. Ik ga op mijn bed zitten en begin me uit te kleden.
En dan hoor ik, zacht maar duidelijk hoorbaar… “soms!…”

Oost West, Bosje Best * Kampeerbosje Leerdam, de mooiste camping ;-) – 11-12 oktober

Mooie hutten bij Kampeerbosje Leerdam

Mooie hutten bij Kampeerbosje Leerdam

Denemarken deden we in één dag. Wel even wennen. In Noorwegen is de gemiddelde snelheid ca 50 kilometer per uur, ongeacht waar je moet zijn. Er zijn bijna geen rechte wegen. En vrijwel alles tweebaans. Dus dan worden de dagetappes wel even anders als je weer in Denemarken bent. Laat staan als je op de Autobahn rijdt. We rijden wel rustig aan met onze camper, ca 85 kilometer/uur. We vonden een camperplaats bij een gecreeerd strandbadje aan een meer bij Rotenburg.
We reden naar Hamburg, waar we hebben overnacht bij Wolfgang en Birgit. Weer even bijgepraat. En daarna nog een tussenstop even voor Bremen. Bij een jachthaven.
Vandaag zoeven naar Leerdam, naar Anita en Hennie. Dat is nog eens een leuke camping. Het Kampeerbosje in Leerdam! En het blijkt wel weer dat je niet naar Noorwegen hoeft te gaan voor hele mooie, leuke hutten. Ze hebben drie hutten die ook alledrie van die sedumdaken hebben met mooie begroeiing. Mooie groene plekjes. Oasetjes. De hutten zijn de laatste tijd ook nogal in trek bij mensen die zich even willen afzonderen om heel geconcentreerd te kunnen werken. De ultieme flexplek dus. Vooral buiten het seizoen zijn er speciale mogelijkheden om een paar dagen in retraite te gaan!
Kampeerbosje Leerdam is een natuurcamping. Wij verblijven er met onze camper als uitzondering. Feitelijk is de camping alleen voor tenten en voor overnachtingen in de hutten en een hele speciale pipowagen.
De Pipowagen heeft maar één probleem en dat is dat hij op de foto er nooit zo mooi uitziet als in het echt!

De Pipowagen heeft maar één probleem en dat is dat hij op de foto er nooit zo mooi uitziet als in het echt!

 

Morgen de allerlaatste etappe naar Ooltgensplaat. Dan hebben we 6 weken vakantie achter de rug. Frans wacht ons op en dan wordt het camper uitpakken en schoonmaken (;-()
Ik kijk terug op prachtige weken. Ben ook wel weer blij om thuis te komen. Maar alles is goed gegaan.
Met Leo ging het ook. Ondanks stramme benen, klevende condoomcatheters, plasproblemen, verdergaand krachtsverlies, twee valpartijen, haperende stoelgang, verstopte neus, overvloedige speekselaanmaak, overproductieve talgklieren, lekkende en fluitende CPAP, kramp in de darmen, krampen in de benen, dikke knieen, opgezette voeten, gebrek aan coordinatie, benauwdheid, moeilijkheden met spreken, moeilijkheden met kauwen en slikken, evenwichtsstoornissen, en vermoeidheid. Maar verder ging het wel 😉

Maar we hebben het geflikt. Super dat we dit samen hebben gedaan. En echt samen. Leo heeft de route uitgestippeld, en ik heb dan wel gereden. Maar met Leo naast me voel ik me zekerder. Vier ogen zien meer dan twee. Ook wat betreft de techniek van de camper. Hoewel Leo zelf weinig meer kan, weet hij wel hoe het ding in elkaar zit. En het is een bom techniek waar je eng van wordt (ik dan he)…

Samen de boodschappen doen in de Noorse supermarkten. Samen ontbijten, uitgebreid, koffie drinken, en samen stil worden als je verrast wordt door Noorse landschappen. Whow.

En nu gaan we over tot de orde van de dag. Even weer in een ander ritme komen, hoewel ons ritme steeds zal veranderen. Voorlopig hebben we voor a.s. woensdag een teamoverleg Vogel/Musch gepland. Om weer een en ander op een rijtje te zetten. Want we hebben een aantal projectjes op te pakken. Dat is het moeilijke wel van terugkomen van vakantie. Maar ja. Die pauze van 6 weken was wel super!

Spits zal ook weer blij zijn om thuis te zijn. En ik zelf ben ook wel blij om weer even wat meer ruimte om me heen te hebben. Okee, op macroniveau is de Hardangervidda wel bijzonder ruimtelijk. Maar de ruimte in de camper is prima, alleen ik word er zeer moe van om steeds over Spits heen te stappen. Want dan vind ik het weer zo zielig om hem weer wakker te maken. Een beetje ruimte in mijn bed is ook wel weer erg welkom….
Tot blogs!!

Wat nou elanden * 6-8 september / Onderweg naar Langesund

Met de camperkont in het bos. Altijd goed.

Met de camperkont in het bos. Altijd goed.

Het laatste nachtje in Noorwegen was geheel in stijl. Met de camper in het bos, aan het begin van een aantal wandelingen.

Ik besloot met Spits nog een wandelingetje te maken en om niet te hoogmoedig te zijn koos ik een uitgezette wandeling van 1,5 kilometer. Ik weet immers dat de circuitjes hier geen ANWB wandelpaadjes zijn… Maar steile knieenkrakers. Struikelpaadjes. Kuitenslopers. Het hele gebied was rotsgrond. En daar is in de loop van de tijd begroeiing op gekomen. Het veert een beetje en het klinkt ook anders.
Humus, naalden, bladeren hebben een dikke laag gevormd. Als we verder van de parkeerplaats aflopen is het al gauw doodstil. Het is zo gek stil dat Spits zijn oren spitst…. Echte stilte is zeldzaam tegenwoordig en het valt meteen op. En het is ook een beetje raar met al die keien en rotsen, bemoste bomen en wortels over het pad die de grond niet inkunnen. Heb over die 1,5 kilometer anderhalf uur gedaan; wel een beetje verdwaald……
2015-10-05 16.41.03
Nu zit ik weer op de boot naar Denemarken.
We hebben een prima plek aan voorkant met magnifiek uitzicht op de zee.

Ik stiefel naar de receptie om wifi te kopen maar de mevrouw raadt het af want midden op zee valt het regelmatig uit. Maar ondertussen zie ik rechtsboven op dit schermpje dat veelzeggende driehoekige wifitekentje met wel vier (!) streepjes mij het leven moeilijk maken. “Koop me, koop me”  schreeuwt het…. Maar ik beheers me. Wifi kopen kost 60 Kronen, ca 7 Euro.

Maar wat een mooi land. Leo heeft een geweldige route uitgestippeld. We zijn toch niet naar Bergen gegaan. Ik vond de bergen al mooi genoeg….. :-). Voor Bergen moesten we meer naar de kust en dan moet je ook een aantal veerboten nemen. Dat loopt ook nog eens in de papieren. Een overtochtje van 20 minuten kost toch gemiddeld wel omgerekend 25 Euro. En dan moet je ook nog weer een keertje terug als je via Langesund  aan de Oostkust weer terug wil en dat wilden wij want ik wilde graag nog meer binnenland zien.

IMG_8785 - kopie

Noorwegen is niet goedkoop maar we hebben het wel in de klauw gehouden. De veerboot vanuit Denemarken (Hirtshals – Langesund vv) kost 116 Euro inclusief alles, per enkele overtocht. Wij zochten en vonden campings van gemiddeld 20 Euro per nacht. Wij betalen over het algemeen buiten het seizoen op het vasteland zo ca 10 Euro. Maar wij hebben niet altijd een camping nodig. Gelukkig is de diesel niet duur, hier ook niet. Voor ouderwetse begrippen dan want omgerekend toch ca 1,50 Euro. Hoe leuk om dan in Duitsland te tanken voor 1,08 Euro. En aangezien wij niet zo vaak uit eten gingen en ook niet zoveel koffie- of borrelstops  (die hielden we wel in onze eigen camper) viel dat nog wel mee. Heb uit nieuwsgierigheid wel zojuist een wijntje aan boord besteld. Een glaasje kost 79 Kronen, zeg maar ca 9 Euro….
Boodschappen zijn ook niet goedkoop maar ook niet exorbitant duur. We hebben geen echt goed referentiekader want wij deden alleen boodschappen bij de Coop en Spar. Niet echt een keuze; er waren simpelweg geen andere supermarkten. Het assortiment van de Coop ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Wel goed gesorteerd. Prima, niet van die megadingen waar je een half uur bezig bent om te parkeren en dan verdwaalt tussen de schappen. En keuzestress hebt omdat je niet kunt kiezen uit die 500 yoghurtjes. Daar hoef je niet bang voor te zijn in Noorwegen (waar wij waren tenminste en we zijn niet in grote steden geweest) en ik vind dat geen nadeel.

2015-10-05 17.05.31

Maar de uitzichten waren onbetaalbaar en de indrukken. Noorwegen is veel meer dan het Noorwegen dat ik ken van de ansichtkaarten met groene bergwanden met daaronder diep een groen fjord met een bootje. En een blauwe lucht natuurlijk. Mijn idee van Noorwegen was eigenlijk een soort Super-Ardennen. Niets ten nadele van de Ardennen, maar ja.

Wel heb ik vier weken uitgekeken naar elanden want die zouden voor je op de weg oversteken. Overal van die borden.  Dat ze voor je auto oversteken…. Nepborden. Toeristische ordinaire marketingtrucs.

Inmiddels in Denemarken. Eerste overnachting functioneel. Bij het benzinestation, op een bedrijventerrein, tussen de Ford- en de Mazdagarage. Het is winderig en koud. Op naar Aalborg.

Nu in Flensburg op een camperplaats. Bij het water. Vanmiddag naar Hamburg op visite bij Wolfgang, Birgit en Lasse.