Droomvlucht

Het is best een beetje hachelijk; als je traplift het uitgerekend op nieuwjaarsochtend begeeft. Om 03.15 uur om precies te zijn. Zeker als hij exact in het midden van de spiltrap blijft steken. En zeker als je op die traplift zit met een bibberend hondje op je schoot die je wilde kalmeren in verband met de vuurwerkherrie.

Spits mocht één nachtje bij ons mee in de slaapkamer vanwege het vuurwerk. Goddank was Leo al boven anders hadden we de nacht beneden moeten doorbrengen. En gelukkig kon ik Spits naar boven wurmen en mezelf ook (ik ben immers heul lenig…). We zijn maar naar bed gegaan maar de eerste die ik de volgende morgen gelukkig nieuwjaar wenste was de liftmonteur die ik belde. “Het moet wel iets van overbelasting zijn” zei hij toen ik de symptomen van de lift beschreef, en het klonk bedenkelijk. Want hoe kan een mens inééns te zwaar worden? Zoveel oliebollen kan Leo toch niet gegeten hebben dat de traplift het inééns niet meer trekt.

Ik durfde natuurlijk niet te zeggen dat hier vrouw met hond een droomvlucht hadden gemaakt. De totale belasting mocht niet meer zijn dan 125 kg. Ik dacht dat hij meer kon hebben maar ik was in de war met de rolstoel van Leo; die mag 150 kg. Ik laat in het midden hoe de gewichtsverhouding Syl/Spits was in deze… Wel kan ik zeggen dat we er met zijn tweeen “nét” overheen kwamen….

2016-01-03-13.22.48.jpg.jpg

Het kwam goed uit dat Frans, onze vriend uit Limburg, bij ons logeerde. Hij heeft via telefonische instructies van de monteur nog wel de zekering kunnen verwisselen (je wilt niet weten hoe goed die verstopt zit), maar de traplift moest ook nog gecallibreerd worden en daarvoor moest de monteur toch helaas uit Limburg komen.

We moesten ook Spits nog wel even beneden krijgen want die stond op klappen en was supernerveus. Uiteindelijk heb ik een grote weekendtas van zolder gehaald en heb Spits daar in gestopt. “Even flink zijn” zei Frans op een bepaald moment en ritste de weekendtas helemaal dicht. Als de bliksem hebben we de tas tussen traplift en traptreden laten zakken en Frans ving hem op. Spits weer vrij.

Die durft van zijn lang-zal-zijn-leven niet meer naar boven en heeft een weekend-tas-trauma. Nieuwjaarsdagontbijt hebben we dus gezellig boven genoten. Leo had verplichte huisarrest totdat de monteur zou komen want die kon onmogelijk langs de traplift naar beneden. Hij heeft dus tot 15.00 uur boven gezeten. Happy New Year!

Frans is op dit moment weer een behoorlijk projectje aan het doen. De badcel moet verbouwd worden. Er moet meer ruimte komen. Dus er moest een muurtje gesloopt worden, tegels moesten aangeheeld worden en ondertussen is ook nog maar even het bad opnieuw geplaatst, vastgezet en gestut. We zijn dus alledrie erg druk geweest de laatste week. Alles zat onder het stof. Stof zat ook in onze oren, onze neuzen, en onze navels. Maar denk maar niet dat we stoffig naar Herman Finkers zaten te kijken. Gelukkig konden we douchen in de camper. Kijk, dat soort dingen zijn wel kicken! Wel grappig dat ook Leo onder de douche is geweest in de douchecabine van 80×80 en dat dat ook gaat…. Good Old Camper! Maar een beetje meer ruimte is wel welkom….

Zo wordt ons huis stapje bij stapje aangepast. Bij het eerste gesprek met de Gemeente over eventuele aanpassingen aan de woning in verband met de ziekte van Leo werd ons destijds duidelijk gemaakt dat we maar moesten verhuizen naar een aangepaste woning. Dan zouden we wel een verhuiskostenvergoeding krijgen. Maar we wilden niet verhuizen en dát hadden wíj op onze beurt wel weer snel duidelijk gemaakt. Maar blijkbaar heeft iemand bij de Gemeente achter zijn oren gekrabd…. Als we geen traplift zouden krijgen, zouden ze wel een verhuiskostenvergoeding moeten betalen. Dus geld zou het zowiezo gaan kosten. Maar voorzieningen als bijvoorbeeld een tillift en andere zogenaamde niet-spijkervaste aanpassingen zouden ook in een aangepaste woning moeten komen. In dat opzicht maakt het dus niet uit waar we wonen. Dus de traplift werd vergoed op eigen bijdrage na. Alleen moeten we dus wel zelf de aanpassingen maken aan badkamer, aan deuren, etcetera. Inmiddels hebben we ook de tuin helemaal aangepast. Rolstoeltoegankelijk en zelfs met de rolstoelauto kunnen we de tuin in rijden.

We wonen hier nu ca 7 jaar. En we willen hier niet meer weg. 7 jaar geleden was Leo nog niet ziek. Maar we wilden toen meer “buiten” wonen. We kozen er toen ook bewust voor om kléiner te gaan wonen en goedkoper, om zodoende ook meer (financiele) vrijheid te hebben.

We besloten ons huis in Willemstad te verkopen en dat was goede timing want het was precies vóór de crisis. We kochten een recreatiewoning in Ooltgensplaat, op Goeree-Overflakkee. Destijds handig omdat het maar 15 minuten rijden naar Willemstad was waar de Hollandsch Diep lag. Kleiner, groener, meer buiten, meer privacy. Water, ruimte, bos. Ennnnn geen hypotheek meer. We vonden dat gewoon een fijn idee. We hebben er nog geen seconde spijt van gehad. Met de camper en de caravan op het erf in een recreatiewoning wonen… We voelen ons soms echte kampers…. Maar we hebben inmiddels een persoonsgebonden beschikking dus we mogen hier permanent wonen. In Ooltgensplaat. Of all places. Maar wat is het hier goed. Je moet er wel van houden….

willemstad

En wie had kunnen vermoeden dat we juist door dat alles in staat zijn om nú te kiezen voor een PGB (persoonsgebonden budget) zodat ik voor Leo kan zorgen. Want een PGB is geen vetpot. Maar samen met de opbrengst van de verkoop van de Hollandsch Diep hebben we een best leven.

En af en toe een verbouwinkje… ach, alles went. Hoewel….

wp-1451826888442.jpg

 

wp-1451774387784.jpg

 

 

 

Van Gogh

Trainingstechnisch is het erg nuttig. Spits heeft inmiddels door wat het begroetingsritueel moet zijn bij vreemden die bij ons over de vloer komen. “In je mand”. Als je eenmaal in de molen van de PGB en de WMO zit, dan heb je over aanloop niet te klagen. Leo klaagt niet. Opvallend is overigens dat 99% van de bezoekjes worden afgelegd door dames. Er komen blonde verpleegkundigen en sportieve types, empatische instructrices en daadkrachtige opmeetsters.

Wij schatten dat we het afgelopen jaar zo’n 15 dames en één heer over de vloer hebben gehad. Sommigen kwamen enkele keren. Direct verband houdend met de ziekte, zoals ergotherapie etc, maar ook in verband met PGB, de WMO, het keukentafelgesprek, liftenfabrikanten, hulpmiddelenvertegenwoordigers, noem maar op.

Die ene heer was de monteur van de trapliftenfirma die bij binnenkomst al liet blijken er geen heil in te zien. “Dat wordt niets”  zei hij toen hij onze spiltrap zag, terwijl Spits nog hijgend in zijn mand lag te wachten op het commando ‘kom maar”. En zelfs na de koffie met iets erbij, waarmee wij hem probeerden toch enigszins te paaien (die man dan hè, niet Spits), bleef hij somber over de mogelijkheden. Niet dat hij daar persoonlijk mee zat. Want hij verwachtte dat de Gemeente Goeree-Overflakkee toch geen zaken zou doen met zijn bedrijf, dus waarom zou je dan überhaupt een meting doen? Hij zwabberde wat met een duimstok, maar dat was meer voor de show.

Hoe anders was dat toen Franciska van Handicare, een andere liftenboer zich meldde.  Ze zei dat mensen zich vaak verbaasden als ze kwam opmeten en ze vertelde dat een klant een telefoontje kreeg en aan de beller vertelde dat de lift ingemeten werd. “En dat stelt helemaal niets meer voor. Er is hier een vrouw die dat ook kan doen”. Maar Franciska was snel, en pakte haar koffertje, legde wat plaatjes op de traptreden en maakte wat foto’s.  Binnen 10 minuten, tijdens haar kopje koffie,  had ze even een 3d-animatie gemaakt. “Zo moet hij worden” zei ze opgetogen. Wij keken wat ongelovig maar Franciska was hoopvol. “Dat wordt wel wat” zei ze.

En dat Franciska gelijk had, is gebleken. Want afgelopen vrijdag is de lift geplaatst. We hebben een “Van Gogh” met meedraaiend stoeltje. Op een spiltrap door een nauw trapgat. We hebben niets hoeven te veranderen. De lift werd in nog geen ochtend geplaatst. We hebben een filmpje…. van een ritje met de traplift.

Los van de techniek die ons verbaasd heeft zijn we blij dat de Gemeente heeft toegezegd dat de lift vergoed wordt. Aanvankelijk wilde de Gemeente dat we naar een aangepaste woning zouden verhuizen, maar we hebben dit ongeveer 3 seconden overwogen. Nadat volkomen duidelijk was geworden dat wij niet zouden verhuizen, werd ons een verhuiskostenvergoeding aangeboden waarmee we de traplift gedeeltelijk konden betalen. Maar mogelijk heeft iemand binnen de gemeente gezegd “waar zijn we nu eigenlijk mee bezig” en we hebben de traplift vergoed gekregen.

Maar we zijn er erg blij mee, net zoals de spoelfohninstallatie op de toilet, die nodig is omdat Leo dagelijks zijn darmen moet spoelen en meer dan een uur achtereenvolgens op het toilet moet verblijven. En de Betty, de sleurhulp aan het bed, is inmiddels ook permanent geplaatst. Bij elkaar een investering van ca 7000 Euro. Waarover wij overigens nog wel een eigen bijdrage moeten betalen.

Ziek zijn is duur. Zo is het inmiddels ook tijd voor een electrische rolstoel voor Leo. Hij kan nog wel lopen, maar een fatsoenlijke wandeling zit er niet meer in. Dat wordt ook een WMO aanvraag. Maar voorlopig heeft Leo heel marktplaats afgestruind en heeft gekeken wat er leverbaar is aan rijdend materieel. Om vervolgens zijn slag te slaan met een electrische rolstoel, die een kantel- en een sta-opfunctie heeft, met een nieuwwaarde van ca 14.000 Euro. Hij heeft hem voor 450 Euro gekocht. Dat is om te beginnen waarschijnlijk al minder dan de bijdrage die hij zal moeten betalen voor een rolstoel met minder functies. Maar dat traject volgt nog en aangezien trajecten tijd kosten, heeft hij dan tenminste tot die tijd in elk geval zijn eigen rolmobiel. Die in de “garage”  van de camper past. Wel nog even oprijdplaten besteld  en nu kunnen we gaan en rollen waar we willen. Hoe het verder gaat zien we nog even.

Verder is de rolstoel natuurlijk een dankbaar knutselproject van Leo. Of het nu een camper, een boot, een huis of een auto is, Leo begint altijd met alle overbodige zaken er af te slopen.  Dat wat anderen er met liefde hebben aan- of ingebouwd. “Zo!” hoor ik Leo dan ook zeggen als we samen weer een onderdeel hebben gedemonteerd. De stoel is inmiddels gestript. Vandaag de eerste wandeling gemaakt. En natuurlijk even geconstateerd dat ons plaatselijke café de Proeverij rolstoeltoegankelijk is!

20150501_113011

De instructie voor de traplift door de monteur van Handicare.

20150501_091611

Éen man is een ochtend bezig om de lift te plaatsen. De lift is de dag ervoor in delen afgeleverd.

20150502_135420

20150502_135249

Rondje met het hondje. Kan nu ook met de rolstoel, op het fietspad. Spits vindt het nog wel raar….